Dagboek

Op deze pagina wil ik je meenemen in het wel en wee van mijn uitlaatservice. Puur om je te laten lezen hoe het vanuit het oogpunt van de honden wordt ervaren. Honden reageren anders op situaties als wij mensen. Juist die momenten beschrijven die jou als lezer misschien iets zou kunnen brengen of aan het denken zou kunnen zetten. Dat is mijn doel achter dit dagboek. Al geeft het maar één baasje iets positiefs. Ook vind ik het interessant om situaties te beschrijven die er ook bij horen ondanks dat het misschien iets minder vrolijk is. Dit vanuit het transparante oogpunt…

28-02-’26: Winston’s kennismaking,

“Toen die mevrouw eenmaal binnen was voelde ik me niet op mijn gemak. Ja en er hing al een drukke energie in huis want één van mijn gezinsleden had een hockeywedstrijd. Ik moet ook nog aan zoveel dingen wennen, aangezien ik hier pas een maand of twee ben. Wat me wel opvalt is dat die mevrouw totaal geen aandacht heeft voor mij, sterker nog, ze negeert mij volledig. Wat een fijn gevoel is dit, iemand die juist niet gelijk iets van me wil en dat voelt goed. Na een halfuurtje bleven alle vreemden mensen weg en werd het weer rustig in huis.

Behalve die mevrouw, want die was er nog. Ze besloot op de grond te gaan zitten en mijn vrouwtje nam plaats naast haar. Nog steeds bleef die mevrouw mij negeren, maar ik begon toch iets van nieuwsgierigheid te voelen en dus ging ik heel rustig op onderzoek uit. Na even flink wat gesnuffeld te hebben zonder me ongemakkelijk te voelen ben ik mijn speeltje gaan halen, wie weet dat ze mij dan niet meer negeert. Jeeeeeeej, die mevrouw speelt heel vrolijk met mij mee. Mooier nog, want ze doet het zonder enige druk op mij te leggen. Ze heeft me echt alle ruimte gegeven, hoe fijn! Ze laat al het initiatief bij mij…”

03-03-’26: Winston’s proefwandeling,

“Hey, daar is die mevrouw weer! Wat leuk! Ze is heel vriendelijk en vrolijk tegen mij. Ze doet mij de riem aan en loopt naar een witte bus. Mmm wat is hier nu de bedoeling van? Ik voel me nu toch even heel erg ongemakkelijk. Mijn vrouwtje blijft staan terwijl ik in die bus word getild. Kak en nu gaan ook nog eens die deuren dicht! Ik hoor nog dat die mevrouw iets zegt tegen mijn vrouwtje en hup, de bus begint te rijden…

Nou zit ik dan. In een vreemde bus, met allemaal vreemde honden, ver weg van huis. Wat de fuk gaat er nu gebeuren? We stoppen en die mevrouw komt vrolijk de deur weer opendoen, klikt mij een lange lijn aan en ik mag met haar mee de bus uit. Wow! Wat een mooi veld is hier, echt heel tof! Als een gek begin ik te snuffelen en ik zie in mijn ooghoek nog een hond aankomen. Ja spannend, maar toch voelt het goed en voordat ik het weet loop ik tussen een 9tal soortgenootjes. Die mevrouw blijft heel vriendelijk en als ik het even iets te veel vind is daar haar warme en vriendelijke steun. Ze zingt zelfs zachtjes tegen mij. Ja, die lieve mevrouw is juf Jol en zij is hier mijn veilige haven..!”

09-03-’26: Winston’s laatste horde,

“Jeeeeeeej, daar is de juf weer en ik voel mijn hele lijfje dansen van blijdschap! Zonder tegen te stribbelen ga ik vol vertrouwen met haar mee. Gevuld van vreugde zit ik de bus en ben zowat de meters aan het aftellen. Aan de manier van rijden weet ik dat we bij het veld zijn aangekomen. Ik hoor mijn soortgenootjes ook zeer enthousiast worden en ik mag er alweer als eerste uit. Ik snuffel weer heerlijk rond en er komen weer één voor één soortgenootjes op het veld bij. Ik snuffel aan een nieuw soortgenootje en juf Jol laat mij weten dat ik dat op deze manier maar even moet laten. Op het moment dat juf Jol het veld opkomt wordt het nieuwe soortgenootje opeens héél boos.

Hij duikt boven op mij en ik schreeuw wat ik schreeuwen kan. Hij is echt mega woest en ik ben echt zoooooo bang. De juf blijft gelukkig rustig en begeleid mij naar het poortje. Onderweg kwam hij opeens weer heel fel achter mij aan. Fuk, maar nu samen met nog een ander boos soortgenootje. Die was nog een héél stuk feller en stond ook helemaal aan. In mijn ooghoek zag ik dat de poort van het veld open stond zodat ik er, hup, tussenuit kon piepen en juf Jol direct de poort achter mij weer dicht kon doen. Pfff wat een nachtmerrie was dit zeg. Met deze groep wil ik echt nooit meer mee hoor. Gelukkig mocht ik na alle hectiek nog even snuffelen en rennen op het veld zonder die boze soortgenootjes. Dit gaf mij de gelegenheid om alles even van me af te zetten, waardoor ik alsnog met een goed gevoel naar huis ging. Dankjewel juf, voor jou adequaat handelen…”

24-03-’26: Winston in zijn sas,

“Wat voelt het fijn als de juf mij komt halen. Heerlijk om met haar mee te gaan naar het vrolijkste plekje wat ik ken. Gewoon een uur echt helemaal mezelf zijn, echt helemaal hond zijn. Lekker gek doen en rennen met andere soortgenootjes, maar ook gewoon op mezelf zijn om lekker te lummelen en te snuffelen. Tot snel lieve juf…”

27-03-’26: Luca’s hormonen,

“We kwamen bij het veld aan en ik voelde me heel lichtpotig. De lente drentelde zo mijn neus binnen! De juf deed mijn bench open en ik liep in één streep het veld op. Oh wauw, nog een bruine lap en wat een knap meisje! Ik kon mijn lijf niet onder controle krijgen en dook boven op haar. Het labje werd ontzettend boos, maar dat kwam he le maal NIET bij mij binnen. Ze piepte zelfs, maar ook dat ging volledig langs mij heen. Wat een adrenaline ging er door mijn lijf. Ik zag alle andere soortgenoten door een hele andere bril.

Oh man, wat is dit lastig. Als ik linksaf wil dragen mijn poten me gewoon naar rechts. Wat de fuk! Ja sorry soortgenootjes, maar als intacte reu kan ik nu echt even niet anders. Ik hoor de juf ook het een en ander zeggen, maar wat? Geen idee! Ik stuiter heel het veld over en veel soortgenootjes hebben zo’n intense aantrekkingskracht op mij dat ik het niet kan laten om ze te bespringen. Met als gevolg dat er een aantal soortgenootjes ook echt heel boos op mij worden. Eentje wilde me zelfs herhaaldelijk een flinke knauw geven.

Op een gegeven moment kwam de juf mij halen. Ze was lief en zei tegen mij dat ik er ook niets aan kan doen. Dat ik van het veld moest was puur om mij te beschermen. Ze lijnde me aan en nam me mee naar de bus. Grappig, want opeens was ook alle tumult verdwenen. Eenmaal rustig liggend in de bench kreeg ik een heerlijke bullenpees. De juf liet me voor vertrek nog even op het veld. Bijna alle andere soortgenootjes zaten al in de bus en daardoor had ik gelukkig alles weer onder controle. Dankjewel juf, voor jou begripvol handelen…”

30-03-’26: Sam na haar loopsheid.

“Eindelijk, daar is de juf weer. Ik heb haar de afgelopen weken wel bij de buren horen stoppen, maar helaas niet hier. Jeeeeeeeej en nu is ze er ook voor mij! Oh wat heb ik moeite om mijn enthousiasme te onderdrukken, want mijn hele lijf viert nu feest. Zonder na te denken spring in de bus in.  Heerlijk weer ouderwets gek doen en rennen op het veld.

Aangekomen bij het veld doet de juf eindelijk de deur weer open. Even voel ik me wat onzeker, maar eenmaal op het veld voel ik dat allemaal van me afglijden. Heerlijk om hier weer rond te mogen lopen, rennen en snuffelen. Pfff maar wat zijn sommige soortgenootjes toch lastig. Wat de fuk willen ze hier van mij? Overal waar ik loop, lopen ze me achterna en het liefst met hun neus tegen mij achterste aan. Ik snap dat ik een tijdje weg ben geweest en dat het weer even anders is, maar deze drang van contact gaat echt alle perken te buiten. Als ik dit had geweten, was ik graag nog een dagje thuis gebleven.

Ik loop om, ik ga zitten, ik maak me klein. Helemaal niets schijnt te werken en ik wordt volledig geclaimd. Nee, dit is echt niet leuk. De juf ziet mij struggelen en roept. Ik ga gelijk naar haar toe en ze stelt me gerust, duwt wat neuzen weg en praat zachtjes. Hè hè ik kan nu gelukkig weer even alleen lopen, althans dat had ik gehoopt. Ik ben nog geen 10 meter bij de juf vandaan en daar komen de opdringerige soortgenootjes weer. Ik voel me niet op mijn gemak en loop naar het poortje. De juf zie het en loopt me achterna. Ze maakt het poortje voor mij open en help mij van het veld. Daarna legt ze mij in de bus en ik krijg een heerlijke kluif. Dankjewel juf, voor jou beschermend handelen…”

01-04-’26: Boomer’s ongemak,

“Telkens als de juf van het veld af ging en ze uit mijn zicht verdween, vond ik dat lastig. Daardoor had het einde van het speeluurtje voor mij soms iets ongemakkelijks. Gelukkig is dat ongemakkelijke gevoel verleden tijd, want ik mag voortaan helpen om al mijn soortgenootjes vanaf het veld naar het poortje te begeleiden.

Het heeft even geduurd, maar de juf heeft mij stap voor stap meegenomen. Op een gegeven moment hoorde ik haar heel enthousiast roepen en met jawel, met iets lekkers in haar hand. Ze riep dan luid: “Boomieeeeee, helpen?” Ze stond er dan ook heel blij te klappen op haar bovenbenen. Nog geen idee hoe en wat maar dat snoepje wilde ik wel!  Ja en op een gegeven moment kreeg ik het spelletje door haha. Waardoor ze een stapje verder ging en daarna luid riep: “Boomieeeeee, hondje halen?” Ze rende dan vrolijk richting een soortgenootje en noemde de naam en weer dat enthousiaste geklap op haar bovenbenen. Dus huppelde ik ook zo blij als ik maar zijn kan richting het genoemde soortgenootje. Niet dat ik alle soortgenootjes van naam ken, maar door de houding en looprichting van de juf weet ik precies wat mij te doen staat.

Nu zijn we alweer een aantal weken verder en zodra het speeluurtje voorbij is sta ik al in de startblokken. Geduldig wacht ik dan op het veld. Zodra de juf dan mijn naam in één adem noemt met het woord ‘helpen’ weet ik dat ik haar weer mag gaan meehelpen. Ik voel mijn lijfje dan ook helemaal trillen van blijdschap. Heerlijk om zo de uitlaat af te sluiten. Duizend keer leuker dan mezelf af te moeten vragen waar ze is. Dankjewel juf, voor jou positieve handelen…”

00-00-’00:

00-00-’00

Contact gegevens