02) Winston’s proefwandeling

Hey, daar is die mevrouw weer! Wat leuk!  En wat doet ze lief tegen mij.

Maar wacht even, wat gebeurt er nu allemaal?
Die mevrouw doet mij de riem om en ze neemt mij mee naar een witte bus.
Ik kijk achterom naar mijn vrouwtje en kijk haar aan.
Stop! Dit wil ik helemaal niet!
Wat is hier de bedoeling van?
Help, vrouwtje help me nou!
Voordat ik het door heb zit ik in de bus en gaan de deuren dicht. Die mevrouw zegt nog iets tegen mijn vrouwtje en dan rijden we de straat uit.
Wat moet ik doen?

Nou hier zit ik dan. In een vreemde bus en we gaan steeds verder weg van huis.
Maar wacht eens even, volgens mij ben ik niet alleen.
Er zijn nog andere soortgenootjes.
Oké, ik ken ze niet maar ze zijn er wel.
Ik kan ze ruiken en sommigen hoor ik ook.
Pfff… Gelukkig.

Oh nee, de bus stopt. Wat de fuk gaat er nu met me gebeuren?

Gespannen wacht ik af en dan gaat de deur open. De mevrouw praat heel vriendelijk tegen me en klikt mij aan een lange lijn. Dan mag ik de bus uit. Voorzichtig kijk ik om me heen.

Wauw! Wat een mooi veld is dit zeg! Mag ik daarop spelen?

Als een gek snuffel ik aan ieder grassprietje dat ik tegenkom. Ik krijg alle ruimte van die vreemde mevrouw. Voorzichtig begin ik te kwispelen en ik denk dat ik die vrolijke  mevrouw toch wel aardig vind.

In mijn ooghoek zie ik nog een hond aankomen.
Ja spannend, maar toch voelt het goed en voordat ik het weet loop ik tussen een 9tal soortgenootjes. Zodra het even iets te spannend wordt loop ik naar die lieve mevrouw. Ze zit in een stoel en ik kan dan mooi even op haar schoot leunen.
Dan hoor ik die vriendelijke mevrouw ineens zachtjes tegen me zingen.
Hoe lief en ja, en het maakt me rustig.

Nee, die mevrouw is helemaal nog niet zo verkeerd. Ik weet inmiddels haar naam. Zij is Juf Jol en is er altijd voor mij en mijn soortgenootjes. Ze komt ons thuis ophalen om lekker buiten te spelen, en ze brengt ons ook gewoon weer naar huis!

Ja, die lieve mevrouw is Juf Jol en zij is hier mijn veilige haven…