03) Winston’s laatste horde

Jeeeeej, daar is Juf Jol. Ik voel mijn hele lijfje dansen van blijdschap!
Zonder tegen te stribbelen ga ik vol vertrouwen met haar mee.
Vol ongeduld en blijdschap zit ik de bus. Ik heb er zoveel zin in dat ik probeer iedere meter die we rijden te tellen. Ja, en aan de manier van rijden weet ik dat we bij het veld zijn aangekomen, want ik hoor mijn soortgenootjes ook zeer enthousiast zijn geworden. Ja en ik mag er weer als eerste uit en meteen snuffel ik weer heerlijk rond.

Één voor één komen mijn soortgenootjes er op het veld weer bij.

Ik snuffel even aan een nieuw soortgenootje maar dan laat Juf Jol mij weten dat ik dat op deze manier maar even moet laten.

Maar ze is nét te laat.

Op het moment dat Juf Jol het veld opkomt wordt het nieuwe soortgenootje opeens héél boos.
Hij duikt boven op mij. Ik schreeuw en roep zo hard als ik kan.
Hij is echt mega woest en ik ben echt zoooooo bang.

Mijn soortgenootje blijft boos en blijft woest doen tegen mij.
Ik kijk naar Juf Jol en smeek haar om mij te helpen.
Gelukkig blijft Juf Jol heel rustig en begeleid ze me naar het poortje.
Pffff… We zijn er bijna! Maar wacht eens…
Wat hoor ik nu achter me?
Grommend komt die gek weer achter mij aan rennen en nu heeft hij ook nog een vriendje meegenomen.
Help! Die is nog een héél stuk feller! HELLUP!

In mijn ooghoek zie ik dat de poort van het veld al open staat en ik piep er zo snel ik kan tussenuit.
Juf Jol doet de poort direct achter mij dicht.
Wow! Gelukkig ik ben veilig!

Pffff… Wat een nachtmerrie was dit zeg. Met deze groep honden wil ik echt nooit meer mee hoor!  Ik mag even rustig bijkomen in de bus.
Nadat de grote groep weer hun plek in de bus hebben gekregen mag ik nog even met Juf Jol alléén op het veldje spelen. Dat helpt wel om alle spanning weer van me af te schudden.

Ik snuffel en ren erop los en wanneer ik moe ben van alle avonturen mag ik ook weer met de bus terug naar huis. Eenmaal thuis rol ik me opgelucht op in mijn mandje.

Dankjewel Juf, voor jou adequaat handelen…