05) Luca’s hormonen

We kwamen aan bij het veld en ik voelde me zó lichtpotig.
Het was net alsof ik zweefde.
Juf Jol deed mijn bench open en in één streep rende ik het veld op.
Ik stak mijn neus de lucht in en nam een diepe snuif.

Mmmm de lente!!!

Alle heerlijke geurtjes dwarrelden zo mijn neus binnen.
Mijn staart begon vanzelf te kwispelen en vrolijk huppelde ik verder.

Hé…

Wat zie ik daar?
Een mooi bruin labradormeisje.
En wat ruikt ze lekker!
Voordat ik überhaupt doorheb wat ik doe, ren ik recht op haar af en spring boven op haar.

Zij vindt mij helemaal niet zo leuk als ik haar.
Ze piept, gromt en laat luid en duidelijk weten dat ze hier niet van gediend is.

Maar ik… ik leef op dat moment in mijn eigen zevende hondenhemel.
Ik zie en hoor bijna niets meer van wat er om me heen gebeurt.
Pas na een tijdje kom ik langzaam weer een beetje terug in de echte wereld.

Wat is er toch met mij aan de hand???

Als ik naar links wil lopen, lijken mijn poten ineens naar rechts te gaan.
Sorry voor mijn taalgebruik…
Maar…

Wat de fuk gebeurt er met me???

Ik voel me zó anders.
Super enthousiast.
Alsof ik geen rem meer heb.
Alsof ik niet meer helemaal mezelf ben.

Ik stuiter alle kanten op.

In de verte hoor ik Juf Jol wel iets zeggen…
Maar ik heb werkelijk geen idee wat.
Ineens kijk ik naar al mijn soortgenootjes met heel andere hondenogen.
Steeds weer spring ik boven op ze.
Zelfs als ik het eigenlijk helemaal niet wil.

Ik kan er gewoon niet mee stoppen.
Logisch dus dat sommige hondjes daar héél boos van worden.
Eentje probeert me zelfs meerdere keren een flinke knauw te geven.

Gelukkig komt Juf Jol op dat moment naar me toe.

Ze wordt niet boos.
Ze zegt zachtjes dat ik er ook niets aan kan doen.
Ze doet me rustig aan de lijn en neemt me mee naar de bus.

En weet je wat zo gek is?

Zodra ik met haar bij de bus ben, zakt alle onrust uit mijn lijf.
Ineens voel ik me weer helemaal mezelf.
Ik hup braaf mijn bench in.
En alsof dat nog niet fijn genoeg is, krijg ik ook nog een heerlijke bullenpees.

Terwijl ik tevreden lig te knagen, voel ik mijn hoofd en mijn lijf weer helemaal tot rust komen.
Wanneer ook mijn soortgenootjes weer ontspannen zijn, neemt Juf Jol me nog even alleen mee het veld op.
Gewoon even samen.
Even mezelf zijn.

Dankjewel Juf, voor jou begripvol handelen…