07) Boomer’s ongemak

Telkens als Juf Jol van het veld af ging en ze uit mijn zicht verdween, vond ik dat lastig.
Dat laat ik niet zien natuurlijk want ik ben een stoere hond en die zijn nergens bang voor!
Toch doet mijn lijf altijd vreemd aan het einde van het speeluurtje.
Dan begin ik ineens een beetje te trillen, lopen mijn poten steeds heen en weer alsof ik een of andere ijsbeer ben die niet stil kan blijven staan!
Heel ongemakkelijk is dat!

Maar sinds kort is er iets veranderd.
Juf jol heeft eindelijk gezien hoe stoer ik ben!
Nu is dat ongemakkelijke gevoel verleden tijd!
Ik help tegenwoordig Juf Jol met het begeleiden van mijn soortgenootjes naar het poortje wanneer het tijd is om weer naar huis te gaan.

In het begin was het wel lastig hoor.
Ik snapte ook helemaal niet wat de bedoeling was.
Maar Juf Jol is een echte Juf en heeft het mij stap voor stap geleerd.

Op een gegeven moment hoorde ik haar heel enthousiast roepen en had ze jawel, iets lekkers in haar hand.
Ze riep dan heel erg luid: “Boomieeeeee, helpen?”
Ze rende dan vrolijk richting een soortgenootje en noemde de naam en klapte enthousiast op haar bovenbenen.
Dus huppelde ik ook zo blij als ik maar zijn kan richting het genoemde soortgenootje.
Niet dat ik alle soortgenootjes van naam ken, maar door de houding en looprichting van de Juf weet ik precies wat mij te doen staat.

Uiteindelijk kreeg ik het spelletje door.
Toen ik Juf Jol niet meer voor de gek kon houden veranderde ze de spelregels en riep ze ineens luid: “Boomieeeeee, hondje halen?”
Dan rende ze zelf blij naar het desbetreffende soortgenootje en noemde dan de naam.
Vervolgens stond ze weer met haar handen enthousiast op haar bovenbenen te klappen.
Eigenlijk had ik al die aanwijzingen niet meer nodig hoor.
Ik snapte allang dat als Juf Jol zo blij op haar bovenbenen klapte het spelletje was begonnen.

Ik ben het spelletje ondertussen zó leuk gaan vinden dat ik, zodra het speeluurtje voorbij is, al in de startblokken sta om mijn soortgenootjes van het veldje te begeleiden.
Dan loop ik al heen en weer en spring ik bijna van blijdschap.
Ik kan dan ook niet wachten tot Juf Jol mijn naam in één adem noemt met het woord ‘helpen’.
Dan voel ik mijn lijfje helemaal trillen van trots.

Er is voor mij geen leukere manier te bedenken om het speeluurtje af te sluiten!

Dankjewel Juf, voor jou positieve handelen…