07) Boomer’s ongemak

Telkens als Juf Jol het veld af liep en even uit mijn zicht verdween, vond ik dat best lastig.
Natuurlijk liet ik dat niet merken.
Ik ben tenslotte een stoere hond.
En stoere honden zijn nergens bang voor…

Toch deed mijn lijf altijd iets heel geks aan het einde van ons speeluurtje.
Ik begon ineens te trillen.
Mijn poten bleven maar heen en weer lopen, alsof ik een ijsbeer was die maar niet stil kon blijven staan.
Best ongemakkelijk eigenlijk.

Maar sinds kort is er iets veranderd.

Volgens mij heeft Juf Jol eindelijk ontdekt hoe stoer ik écht ben.
Want dat gekke, onrustige gevoel…
Dat is bijna helemaal verdwenen.
Weet je waarom?
Omdat ik tegenwoordig Juf Jol’s PA!
Wanneer het tijd is om weer naar huis te gaan, help ik haar mijn soortgenootjes richting het poortje te begeleiden.

In het begin snapte ik er helemaal niets van.
Wat was nou precies de bedoeling?

Maar ja…

Juf Jol is natuurlijk niet voor niets een echte juf.
Ze leerde het me stapje voor stapje.
Op een dag hoorde ik haar heel enthousiast roepen.

En jawel, ze had iets lekkers in haar hand en riep:

“Boomieeeee helpen???”

Tegelijkertijd rende ze vrolijk richting een soortgenootje, noemde zijn naam en klapte enthousiast op haar bovenbenen.
Nou, dan huppelde ik natuurlijk net zo enthousiast achter haar aan.
Niet dat ik alle namen van mijn soortgenootjes ken…
Maar aan de richting waarin Juf Jol liep en aan haar vrolijke houding wist ik precies wat de bedoeling was.
Na een tijdje had ik het spelletje helemaal door.

En precies op het moment dat Juf Jol dacht dat ze mij niets nieuws meer kon leren…

Veranderde ze de spelregels en ineens riep ze:

“Boomieeeee hondje halen???”

Ze rende weer vrolijk naar het hondje dat mee moest en noemde zijn naam.
Daar stond ze weer.
Met haar handen enthousiast op haar bovenbenen te klappen.
Eigenlijk had ik al die aanwijzingen helemaal niet meer nodig.
Ik wist allang:
Als Juf Jol zo blij begint te klappen…
Dan begint ons spelletje!

En eerlijk?

Ik vind het zó leuk geworden dat ik tegenwoordig al in de startblokken sta zodra het speeluurtje bijna voorbij is.
Ik loop alvast heen en weer.
Mijn hele lijfje trilt van blijdschap.
Ik kan bijna niet wachten tot ik hoor:

“Boomieeeee… helpen?”

Dat zijn misschien wel de mooiste woorden van de hele dag.
Dan voel ik me zó trots.
Wie had ooit gedacht dat het einde van het speeluurtje mijn favoriete moment zou worden?

Dankjewel Juf, voor jou positief handelen…