09) Piet’s teleurstelling

Vandaag komt Juf Jol mij weer ophalen!!!

Weer heerlijk een uurtje gek doen met al mijn soortgenootjes.
Ik ben er helemaal klaar voor!
Eigenlijk kan ik bijna niet meer wachten.
Ik heb dan wel geen klok.
Maar geloof me.
Ik weet precies hoe laat het is.

Hmmm…

Mijn hondenklok zegt dat Juf Jol er allang had moeten zijn.
Er klopt iets niet.
Waar blijft ze nou?
Langzaam voel ik een gek gevoel in mijn buik.
Een beetje teleurstelling.
Want met Juf Jol meegaan is altijd een feestje.

Mijn hondenklok zegt inmiddels dat het bijna etenstijd is.

Etenstijd?!

Maar ik ben nog niet eens naar het veld geweest.
Nou lig ik hier dan.
Starend naar de deur die allang open had moeten gaan.

Maar hé!

Wat hoor ik daar?
Dat geluid ken ik!

De bus van Juf Jol!

Ik ben helemaal in de war.
Volgens mijn hondenklok is ze veel te laat.
De deur gaat open.
Mijn hele lijfje begint te trillen van blijdschap.
Ik ben zó blij haar te zien dat ik van enthousiasme zelfs een paar druppeltjes urine laat lopen.

Wat erg, de juf kijkt helemaal niet blij.

Ze kijkt verdrietig.
Heel verdrietig.
Ik zie dat ze huilt.
Ze komt naast me op de grond zitten.
Ze slaat haar armen om me heen en houdt me stevig vast.

Heel zachtjes zegt ze:

“Sorry, lieve Pietje… Ik ben je vergeten op te halen.”

Ik voel dat ze boos is.
Heel erg boos zelfs.
Nee, niet op mij.
Op zichzelf.
Heel lang blijft ze me aaien.
Knuffelen.
Kroelen.

Ondertussen fluistert ze de liefste woordjes in mijn oor.
Ik ben dan wel niet naar het veld geweest, maar wat voelt dit goed!

Ze vertelt dat het niet mijn schuld is.
Dat zij een grote fout heeft gemaakt.
En dat ze het ook met mijn baasje goed gaat maken.

Ik snap misschien niet precies wat “vergeten” betekent.
Maar ik snap wél dat de juf oprecht verdriet heeft.
En dat ze nog steeds net zoveel van mij houdt als ik van haar.

Dat voelt eigenlijk het allerbelangrijkste.

Dankjewel Juf, voor jouw eerlijk handelen…