10) Bob’s ongeduld

We zijn bij het veld!

Nou hup, dat deurtje open!
Ik kan écht niet langer meer wachten.
Juf, kom op!

Hallo?!

Ik wil eruit!
De juf komt aanlopen en wil mijn deurtje openmaken.
Met een enthousiasme van standje tien begin ik als een bezetene tegen de deur te graven.
Krab, krab, krab, krab!

Ergens op de achtergrond hoor ik zachtjes:

“Au!”

Maar eerlijk?
Dat komt totaal niet binnen.
Ik graaf vrolijk verder.
Dan klinkt er ineens:

“Nee.”

Tegelijkertijd kijkt de juf me aan en zegt:.

“Zit.”

Verbaasd stop ik.
Precies één seconde.
Mooi, en weer door met graven!
Krab, krab, krab!

Weer hoor ik:

“Nee.”

En de juf haalt haar hand van de deurklink.
Huh?
Ze wilde de deur toch opendoen?
Nou ja zeg.

Schiet nou maar op, Juf!!!

De juf legt haar hand opnieuw op de klink.
Ja, graven!!
En weg is haar hand weer.
Wat de fuk?
Wat is dit nou voor spelletje?

De juf doet alsof ze de deur open gaat maken, om vervolgens haar hand weer weg te trekken.

Wacht eens even.
Volgens mij mis ik iets.
Iedere keer als ze “Zit” zegt en ik daadwerkelijk blijf zitten pakt ze de deurklink.
En iedere keer als ik weer begin te graven laat ze de klink los.

Hmm dit moet ik even gaan testen.
Ik wacht.
De juf legt haar hand weer op de klink.
Normaal zou ik nu als een dolle beginnen te graven.

Maar, ik blijf netjes zitten.
En wat denk je?

Klik!!!

Warempel!
De deur gaat open!

Ah? Dus als ik mezelf heel even onder controle houd gaat het deurtje gewoon open.
Dat had je ook wel iets eerder mogen vertellen, juf.
Ach, eigenlijk had ik het gewoon zelf ontdekt.

Dankjewel Juf, voor jouw stressverlagend handelen…